Giuseppe Tornatore; baaria è tutta la mia infanzia
جوزپه تورناتوره که بعد از برناردو برتولوچی فیلم ساز مورد علاقه ی من به حساب می آید این روزها روی شخصی ترین پروژه اش باریا که به اعتقاد منتقدان سینما او را به ریشه هایش در جنوب کشور بازگردانده است، کار می کند. باریا که تلفظ سیسیلی باگریاست نام شهری در نزدیکی پالرموست که تورناتوره در آن به دنیا آمده است. به اعتقاد من این پروژه بعد از شخصی ترین ساخته ی تورناتوره که به گفته ی خودش سال ها در ذهن او بوده اما همیشه به این فکر می کرده که برای ساختش باید صبر کند تا سن اش کمی بیشتر شود بلند پروازانه ترین فیلم او به حساب می آید که دلیلش ساخت استودیوئی به مساحت شش هکتار در بن عروس، منطقه ای صنعتی خارج از شهر تونس است که ابعاد دکورهای ساخته شده ی آن سه برابر دکورهای دار و دسته نیویورکی های مارتین اسکورسیزی در استودیو چینه چیتاست. دلیل دیگر آن هم به روایتی صد و به روایتی دیگر هفتاد و پنج بازیگر مطرح ایتالیائی ست که در این فیلم حضور دارند. باریا که به زندگی سه نسل از سال های هزار و نهصد و سی تا هزار و نهصد و هفتاد می پردازد، دارای فضایی سیاسی ست و داستانش زمانی اتفاق می افتد که همه شیفته ی سیاست بودند. تورناتوره این فیلم را هم مانند فیلم های دیگرش به نوعی زندگی نامه ی شخصی می داند اما گفته است که این بار شخصیت اصلی فیلم باریا، دیگر خود او نیست. گذشته از موسیقی متن که انیو موریکونه آن را می سازد، این فیلم در دو نسخه ی اصلی یکی به زبان ایتالیائی و دیگری با لهجه ی سیسیلی و همراه زیر نویس برای اکران در جنوب ایتالیا و خارج از کشور تهیه می شود. شانزدهم می نزدیک است؛ دلم می خواهد فرصت شود که به بهانه ی سالروز تولد برناردو برتولوچی درباره ی این غرور آفرین ترین فیلم ساز معاصر ایتالیا یادداشتی بنویسم...
یکی دو شب قبل از آمدنم به فلورانس، چند شاخه از گلدان های یاسم را جدا کردم و همان طور با خاک و ریشه توی چمدانم گذاشتم و با خودم آوردم. نیمه های شب توی صندلی راحتی فرو رفته بودم و روزنامه می خواندم و فکر می کردم که بوی یاس می شنوم. راستش باور نمی کردم شاخه هایی که توی فرودگاه هزار بار دست به دست شده بودند روزی بخواهند گل بدهند. از بین آن چند گلدان سفالی یاس سفید و رونده و شمالی و چمپا و برزیلی و جسیکا و زمستانی، رازقی گل داده بود...
