The tree of liberty

Crescerà sulla terrazza di Palazzo Marino “l’Albero della libertà” per il popolo iraniano: un ficus benjamino sempreverde dell’Asia.

- L’Albero della libertà per il popolo iraniano a Palazzo Marino

La Domenica29

نمایی از تراس ساختمان شهرداری فلورانس که پارچه ی سبزی بر آن آویخته شده است؛ ماتئو رنتزی اولین شهردار اروپاست که حمایت خود را از جنبش مدنی ایران اعلام کرده است.

Palloncini Verdi

Oggi venerdì alle 13 (ora iraniana), a Teheran e in tanti altri Paesi verranno lanciati in aria come simbolo della resistenza della gente dell'Iran.

- Iran, protesta verde vola nel cielo

L'Italia Libera

در بعدازظهر روز سوم ژانویه ی هزار و نهصد و بیست و پنج، موسولینی با فرستادن تلگرامی برای همه ی استان داران و فرمان داران ایتالیا با اعلام حکومت دیکتاتوری دستور داد که هیچ عنصر ضد فاشیستی اجازه ندارد از این به بعد اجتماعات، گردهمایی عمومی، راهپیمائی و تظاهرات مردمی برگزار کند. در این فرمان از پلیس خواسته شده بود که هر گونه آشوب سیاسی را سرکوب کند، دفتر هر گروهی را که ممکن است در صدد تخریب قدرت حکومت باشد تعطیل کند و جلوی هر حرکتی را که موجب تشنج در ایتالیای آزاد باشد بگیرد. در این فرمان تصریح شده بود که مخالفان حکومت و متحدان آن ها در صورت ابراز عقیده دستگیر خواهند شد و اگر دست به مقاومتی بزنند مقاومت آن ها با هر وسیله ی ممکن سرکوب خواهد گشت. در پی این فرمان گشت های ویژه ی امنیتی سازمان دهی شد و آزادی مطبوعات تحت تاثیر دستورالعمل هایی قرار گرفت که در روز دهم ژانویه ی همان سال به صورت بخشنامه برای اجرا صادر گردید. در دستورالعمل وزیر کشور آمده بود که روزنامه های فاشیست باید هر گونه نشانه ای از توهین شفاهی را از میان بردارند تا از بروز هر گونه جدل و تهاجمی جلوگیری به عمل آید. موسولینی چند وقت بعد در مصاحبه ای که با روزنامه ی اکوی پاریس انجام داده بود پیش بینی کرده بود که به زودی دموکراسی ایتالیا جای خود را به یک نظام فرادموکراتیک خواهد داد. حالا حدود هشتاد و چهار سال از آن روزها می گذرد. تاریخ لعنتی چه ظالمانه تکرار می شود...

Elezioni Presidenziali

Ieri
Oggi

La Domenica28

بنیادگرائی فاشیستی؛
درس اول:

.I dittatori hanno sempre ragione
همیشه حق با دیکتاتورهاست.

Benito Mussolini

- موسولینی هنگام سخنرانی در اوج قدرت، در حالی که میلیون ها ایتالیائی از او حمایت می کردند و برای سخنرانی های پر شورش دست می زدند.

Ignazio Silone2

وکیل مرد مسنی بود که قد کوتاهی داشت و خطوط چهره اش مانند چهره ی یک هنرپیشه واضح بود. سبیل پرپشت خاکستری داشت. اغلب از شدت خستگی رنگ چهره اش به کبودی می زد. آن شب به طور عجیبی سرحال به نظر می رسید. به محض این که در دفتر را پشت سر دانیله بست گفت: خدا به این ایتالیائی ها عمر بدهد. بدون آن ها حتما حوصله مان سر می رفت و دق می کردیم. دانیله پرسید: آگوستینو کجاست؟ باید با او صحبت کنم. وکیل گفت: اگر آن ها نباشند از شدت خمیازه کشیدن خواهیم مرد. چیزی می خوری؟ دانیله تعارف او را پس زد و گفت: جدی می گویم. آگوستینو کجاست؟ وکیل گفت: سعادت ما - در سوئیس - این است که در مرز کشوری واقع شده ایم که طبیعت با سخاوتمندی به آن کوه آتش فشان بخشیده است. یک دموکراسی ارثی مثل مال ما بیش از هر چیز دیگری آدم را بی حوصله می کند. دانیله که حواسش از موضوع پرت نمی شد تکرار کرد: آگوستینو کجاست؟ وکیل به اصرار گفت: آیا هرگز از خودت سوال کرده ای چرا این همه خانم های پیر خارجی این جا را به عنوان ییلاق خود انتخاب می کنند و در این منطقه دوران از دست رفته ی کودکی خود را می یابند؟ چون ما همان طور در سال هزار و نهصد و چهارده توقف کرده ایم. درست به همین دلیل است که اغلب کشورها ما را کشتی صلح نوح می خوانند...

- روباه و گل های کاملیا - اینیاتسیو سیلونه