The Year of Spaghetti

هزار و نهصد و هفتاد و یک سال اسپاگتی بود. اساساً خودم به تنهائی اسپاگتی می ‌پختم و به تنهائی آن را می ‌خوردم. به نظر می رسید قرار بود اسپاگتی یک غذای انفرادی باشد. اسپاگتی ها به شدت موذی و بازیگوش بودند بنابر این نمی توانستم از آن ها چشم بردارم. به نظر می رسید آن ها از دیواره ی قابلمه عبور می ‌کنند و در تاریکی ناپدید می شوند. همان طور که جنگل های استوائی پروانه های پاستلی رنگ را به لایزال می برند تاریکی هم بی سر و صدا انتظار اسپاگتی ها را می کشید. گندم خیلی مرغوب و درجه ی یک در مزارع ایتالیا می روید. اگر ایتالیائی ‌ها می دانستند آن چه در هزار و نهصد و هفتاد و یک صادر می کردند چیزی جز تنهائی و انزوا نبود حتماً شوکه می شدند...

- سال اسپاگتی - هاروکی موراکامی