Buon Capodanno

آخرین نيمه شب سال دو هزار و نه ميلادی ست. من برلوسکونیته ی حاد گرفته ام و نمی توانم چهار صفحه گزارش آبرومندانه درباره ی چارچوب پایان نامه ام سرهم کنم. من حتی نمی توانم پروفسور جوستینی را متقاعد کنم که شعار ِ مرگ بر دیکتاتورِ ِ همراه با چاشنی گاز اشک آور وطنی در بهبود اين بيماری موثر است و با درخواست سفر دو هفته ای ام مخالفت نکند. کمتر از بیست و چهار ساعت دیگر سال دو هزار و ده ميلادی ست، همه در تدارک جشن شام آخر سال اند، باران نرم و یک ریز توسکانی سر بند آمدن ندارد و من آرزو می کنم این سال که برای مردم جهان سال همصدایی و شادی به بهانه ی بازی های جام جهانی ست، برای مردم ایران سال آزادی و رهایی باشد...

- درباره ی برلوسکونیته که یک اختلال فکری روانی ست و طبقات خاصی مانند سیاست مداران و روشنفکران، به خصوص اصحاب رسانه و روزنامه نگاران را در خطر ابتلای شدیدتری قرار می دهد، مقاله ی مفصلی برای یکی از روزنامه های عصر نوشته ام که بعدها، قسمت هایی از آن را در مجموعه ی لا برلوسکونیته ی این وبلاگ خواهم آورد.

Basta Apparire

من بالاخره موفق شدم مستند بحث برانگیز ویدئوکراسی را ببینم. ویدئوکراسی ساخته ی اریک گاندینی، اولین بار در جشنواره ی ونیز به نمایش درآمد و بعد از آن برنده ی جایزه ی بهترین فیلم مستند در جشنواره ی تورنتو و برنده ی جایزه ی ویژه ی هیئت داوران در جشنواره ی فیلم ‌های مستند شفیلد شد. شبکه ی دولتی رآی ایتالیا اجازه ی پخش تیزر تبلیغاتی این فیلم را به دومنیکو پروکاچی تهیه کننده ی آن نمی دهد چرا که اعتقاد دارد این تیزر یک پیام انتقادی سیاسی و صریح درباره ی دولت ایتالیا است. اریک گاندینی که تیزر فیلم مستندش سودهای حاصل از تسلط گسترده ی نخست وزیر ایتالیا را بر رسانه های این کشور به چالش می کشد، درباره ی ویدئوکراسی گفته است فیلم مستند من می گوید قدرت در تصاویر است و در ایتالیا بیش از سه دهه است که فقط یک نفر حق کنترل تصاویر را برعهده دارد. ویدئوکراسی مستندی متفاوت و فانتزی است که به جریان رسانه‌ ای قدرتمند برلوسکونی در جهت دادن به افکار عمومی و موج فزاینده ی مخالفت ‌ها با عملکرد او در جامعه ی امروز ایتالیا می‌ پردازد. این مستند که بیانگر روابط پیچیده ی رسانه و سیاست است با ظرافت نشان می دهد که چگونه دموکراسی همواره در مسلخ رسانه‌ های ایتالیا قربانی می ‌شود...

La neve a Firenze

یکی دو ساعتی می شود که از پیزا برگشته ام. پائولا برایم پیغام گذاشته که پروازشان به مادرید به خاطر برف شدیدی که در میلان باریده تاخیر دارد. رناتو همسايه ی طبقه ی پائين ديه گو راکون پائولا و یک پاکت سوغاتی سيسيليائی را می آورد بالا و از اين که همراه آن ها به تعطیلات زمستانی نرفته ام، ناراحت می شود. من همان بهانه ی همیشگی را می آورم و بسته ی سوغاتی را باز می کنم، توی پاکت يک شيشه لیمونچللوی عالیست، يکی دو بسته پاستا و اسپاگتی، دو تکه کيک خانگی و یک تکه ی بزرگ از پنیری که تعریفش را قبلا از رناتو شنیده بودم. کنار پنجره ی اتاق می نشینم، و خبرها را می خوانم. آن چنان از طعم این پنیر سوراخ داری که با دانه های فلفل سياه تندش، آدم را در اين بعدازظهر زمستانی غافلگیر می کند، در خاطراتم از سیسیل پرسه می زنم، که سر و صدای دیه گو راکون پائولا و لوکا گربه ی من - که خانه را روی سرشان گذاشته اند - را نمی شنوم. دیه گو را می آورم کنار پنجره و با هم پنیر و شاه بلوط می خوریم. برف تازه ای آن بیرون روی شاخ و برگ های درخت خرمالوی باغچه می نشیند و باز همه جا سفيد می شود.

La Domenica37

ایتالیای سفید؛ برف دیروز در فلورانس

هیچ توریستی، در گوندولاهای ونیز نیست

- عکس ها از خبرگزاری انسا

Berlusconi puppets

تنها سه روز پس از حمله به برلوسکونی، طراحان ایتالیائی ساخت مجسمه ی او را همراه با طرح های دیگری که برای آغاز سال نوی میلادی در ایتالیا ساخته می‌ شود، آغاز کرده اند. تصویر بالا، مارکو فررینیو را در یک فروشگاه صنایع دستی در خیابان سن گریگوریو آرمنوی ناپل نشان می دهد که روی یکی از چند مجسمه ی برلوسکونی با بینی خونین کار می کند.

- تصاویر دیگر را این جا ببینید
- باید به حال برلوسکونی بخندیم یا گریه کنیم؟

Roberto Saviano

اکنون سه سال است که به دنبال تهدیدهای کامورا و با تصمیم دولت ایتالیا تحت مراقبت ‌های ویژه ی امنیتی قرار دارم، انگار که این وضعیت هیچ‌ وقت قرار نیست تمام شود. قرار ست ناشرم را ببینم و با هم جشن بگیریم، چرا که کتاب من بیش از دو میلیون نسخه در ایتالیا و حدود چهار میلیون نسخه در دنیا فروخته است. فقط خدا می‌ داند این که نسخه ی دو میلیونی‌ کتابم را به طور نمادین در دست بگیرم، دقیقا چه حسی دارد. به نظرم، فرق چندانی با در دست گرفتن هر نسخه ی دیگر این کتاب لعنتی نداشته باشد. دو سال بعد و دو میلیون نسخه ی دیگر؛ باز هم حس می ‌کنم چیز زیادی برای جشن گرفتن ندارم. رک و راست بگویم که زندگی آشغالی دارم، حضور یافتن در نشست های عمومی خارج از ایتالیا تنها آلترناتیو چهار دیواری من است. وقتی برای اولین بار تحت مراقبت‌ های ویژه ی امنیتی قرار گرفتم، تصور می‌ کردم همه چیز تا چند هفته ی دیگر تمام می‌ شود. بعد گفتم چند ماه و حالا آن چه که بیش از مرگ مرا می‌ ترساند، فکر کردن به این موضوع است که این وضعیت برای همیشه ادامه داشته باشد. اما بدترین ترسی که همیشه با من است این است که آن ها بخواهند آبرویم را ببرند، من را از اعتبار بیندازند و همه ی چیزهایی را که به خاطرش زندگی کردم و قیمت آن را پرداختم لکه‌ دار کنند. آن ها این کار را با هر کسی که روبرویشان ایستاد، انجام داده اند. آن ها این کار را با پپینو دایانا کردند، کشیشی که کشتند و چند دقیقه پس از مرگش او را بی‌ آبرو کردند. همین طور با فدریکو دل پِره تِه که سال دو هزار و دو به قتل رسید، هم چنین سالواتوره نوولتا، پلیسی که سال هزار و نهصد و هشتاد و دو کشته شد، در حالی که هنوز بیست سالش نشده بود. چیزی نمی‌ گذرد که رسانه‌ ها بیش از آن که به خودت توجه نشان بدهند به سراغ شایعات و داستان ‌های مبهمی می‌ روند که در زندگی گذشته‌ ات وجود دارد، در دنیای من تو گناهکاری مگر این که خلاف آن ثابت شود. و بعد رسانه‌ ها مانند حلزونی که به درون صدف می ‌رود خود را کنار می کشند و این ادامه دارد تا مرگ نفر بعدی، که تنها جرم او به دنیا آمدن در کشوری ست که حقیقت در آن وجود ندارد. این چیزی است که روح مرا فرسوده می ‌کند و من را از توان می ‌اندازد. ترس از این که تحت تأثیر روش‌ های فریب ‌کارانه و غیرقابل پیش‌ بینی کامورا اعتبارم را از دست بدهم و نتوانم از خودم و از آن بالاتر واژه هایم دفاع کنم...

- بخشی از گفت و گوی روبرتو ساویانو با تایمز آنلاین

Berlusconi Aggredito

آقا زدند این شواليه ی ایتالیا را با آن همه نیروی محافظتی بلند و کوتاه، وسط میدان دوئوموی میلان ناکار کردند، بعد از شانس بد ما معلوم شد که ماسیمو تارتالیا - که بلافاصله بازداشت شد - به دلیل عدم تعادل روحی روانی از ده سال پیش تحت مراقبت پلی کلینیکی در میلان بوده است و ماجرا سیاسی نیست. آقای نخست وزیر هم بعد از آن که مورد تهاجم قرار گرفت و توسط محافظانش به سمت اتوموبیل برده شد، دوباره از اتوموبیل خود پیاده شد و یک دور مظلوم نمایانه به افتخار دوربین های خبری زد. به گمانم دیکتاتور کوتوله حاضر است نصف عمر خودش و دیکتاتور بزرگ را یک جا بدهد، تا در این روزها جای آقای شوالیه باشد. البته اگر مثل آقای نخست وزیر، جرئت امضا دادن به هوادارانش در خیابان را داشته باشد.

- ببخشید اگر روشنفکر نیستم!

La scuola dei dittatori

آقای دبلیو - هر دورانی اقتضائی دارد.
تومازوی کلبی - اگر منظورتان این است که در هر عصری، سیاست رموز خاص خود را دارد، کاملا با شما موافقم. آثار مورد اشاره ی جناب پروفسور که در آن هنر سیاست به صورت یکی از علوم خفیه قلمداد می شود، در عصر حکومت های مطلقه رواج یافت یعنی در دوره ای که به دلیل مناقشات پی در پی ميان کلیسا و قدرت غیر مذهبی، و هم چنین انحطاط علوم الهی، پافشاری درباره ی این که حاکمیت منبعث از خداوند است هم فایده ای نداشت و ديگر عملی نبود. حکومت هايی که نمی توانستند خودشان را برگزیده ی خداوند قلمداد کنند و برگزیده ی مردم هم نبودند، ناگزیر خود را در پس حجابی از راز و رمز پنهان می کردند. یک نویسنده ی آلمانی اواخر قرن گذشته به نام گوستاو فریتاگ، طنز غریبی درباره ی آثار مورد اشاره ی پرفسور پیکاپ نوشته است. این نویسنده، یکی از کتاب های معروف آن دوره به نام منطق حکومت را که سال هزار و ششصد و شصت و شش نوشته شده و رموز هنر فرمانروائی را می آموزد به صورت طنز بازنویسی کرده است. در این کتاب جوانی که برای مشاوره ی شهريار مناسب تشخیص داده شده، به مکاني برده می شود که در آن مکان، رموز حکومت - که او به خاطر مقام تازه باید آن ها را بشناسد - به دقت نگهداری می شود. این راز و رمزها عبارت اند از یونیفورم های حکومت، نقاب های حکومت، عینک های حکومت و رداهایی که هر کس آن را به تن کند دارای اقتدار و احترام حاکمانه می شود؛ هر یک از این رداها نامی از قبیل امنیت اجتماعی، و حفظ کیان کلیسا دارد که هر کدام در موقعیت مناسب با نام ردا پوشیده می شود، مثل زمانی که حاکم می خواهد مالیات های تازه ای از رعایا بگیرد یا مخالفان خود را به تبعید بفرستد و اموالشان را مصادره کند، مخالفانی که همیشه به خاطر ترویج عقاید کفرآمیز متهم می شوند. کسی که عینک حکومت را به چشم می زند وارد دنیای خیالی می شود: این عینک مسائل بی اهمیت را بزرگ و رویدادهای بسیار مهم را کوچک می کند و آدم با استفاده از آن چیزهایی می بیند که وجود ندارد و چیزهایی را که وجود دارد نمی بیند. همین نتيجه را امروزه می توان از راه های ساده تری به دست آورد، افسانه ی متداولِ حاکمیتِ مردم اين کار را آسان کرده است...

- مکتب ديکتاتورها - اينياتسيو سيلونه

La Giornata dello Studente

- تجمع دانشجویان ایرانی مقیم رم در دانشگاه لاساپینتزا، ۱۶ آذر

La Domenica36

دیروز در ایتالیا روز نه به برلوسکونی بود. در رم تظاهرات شد و مردم نسبت به آن چه که آن را تهدید علیه آزادی رسانه ها از سوی نخست‌ وزیر ایتالیا می دانستند اعتراض کرده بودند. عروسک پینوکیو را هم - که به نشانه ی اعتراض به دروغ های برلوسکونی او را می زد - همراه خود آورده بودند. خیلی ها شال، بادکنک و پلاکاردهای بنفش رنگ داشتند و از زیر صورتک های برلوسکونی فریاد می ‌زدند سیاست باید با دست‌ های پاک همراه باشد. تظاهرات کنندگان خواستار استعفای برلوسکونی بودند ولی آقای نخست وزیر در واکنش به اعتراضات روز گذشته در ایتالیا آن را نمایشی خنده‌ دار دانست و اتهامات وارده به دولت خود را مسخره توصیف کرد. او همچنین مدعی شد که مطبوعات در ایتالیا از هر کشور دیگر غربی آزادترند. فردا روز اعتراض به دروغ های پینوکیوی وطنی است. کاشکی دیکتاتورهای کوتوله کمی هم تاریخ خوانده بودند.

Mondiali 2010

calcio venticinque

- جابولانی، توپ جام جهانی دو هزار و ده

Gradisca, Presidente!

با اهورا رفته بودیم برای تعطیلات کتاب بخریم. تمام کتاب فروشی های شهر - و احتمالا تمام ایتالیا - پر شده از کتابی به نام "لذت ببر، نخست وزیر!" که شرح بدون خط قرمز خاطرات پاتریتزیا دآداریو از میهمانی کاخ گراتزیولی برلوسکونی ست که نهایتا به تخت خوابی که پرزیدنت پوتین برای آقای شوالیه تحفه فرستاده بود، ختم می شود. انگیزه ی چاپ این کتاب که نمی توانم آن را شرح دهم، آن قدر احمقانه است که نگارش آن توسط مادالنا تولانتی، دستیار سردبیر روزنامه ی کریره دل متزوجورنو، غیرمنتظره به نظر می رسد. دفتر نخست وزیری بعد از انتشار این کتاب واکنشی نشان نداده است، اما برلوسکونی در مصاحبه ای گفته است "هرگز نمی دانسته که پاتریتزیا یک فاحشه ی تلفنی ست". در هر صورت این کتاب که با تیتر و تصویر جنجالی برای تعطیلات کریسمس وارد کتابفروشی ها شده است، در فلورانس مورد توجه قرار نگرفت. امیدوارم که در شهرهای دیگر هم مورد توجه قرار نگیرد.

علیرغم تهدیدات من اهورا این کتاب را خرید، چون معتقدست این حق کسی است که در سن هفتاد و یکی دو سالگی هنوز نمی داند که نباید دوست دختر دهن لق انتخاب کند.