La Domenica56

حال و هوای روزهای نیمه ی دسامبر در این شهر سفالی قرون وسطایی هم چنان بارانی ست. کوچه خیابان را برای جشن ناتاله یا همان بیست و چهارم دسامبر چراغانی کرده اند و کار و بار دست فروش ها و بازارچه هایی که خنزر پنزرهای آخر سال می فروشند سکه است. من این خبرنگار دو ملیتی قلم به مزد که به لطف جیره ی دولت راست زندگی می گذرانم چند کتاب کهنه ی دست دوم می خرم و خودم را دائم سرزنش می کنم که به جای گرفتن کرسی استادیاری نقد هنر باز هم مشغول خر زدن در یکی از رشته های گروه تاریخ شده ام و تا چند سال دیگر وقت این که شغل آبرومندی برای خودم دست و پا کنم را ندارم. حالا بعد از ظهر این دوازده دسامبر تماما ابری نشسته ام کتاب می خوانم و گزارش راهپیمائی دیروز رم را که به دعوت حزب مخالف دموکرات علیه رای خریدن های دولت برلوسکونی از مجلس ایتالیا انجام گرفت جمع و جور می کنم. سه شنبه چهاردهم دسامبر پارلمان ایتالیا برای صلاحیت آقای نخست وزیر رای گیری می کند تا تکلیف وضعیت فعلی روشن شود؛ من معتقدم که پسر خوانده ی مافیا اگر چه مثل گذشته از حمایت قاطع نمایندگان برخوردار نیست اما می تواند با تفاوت رای کمی از رای عدم اعتماد مجلس بگریزد. من هم چنان معتقدم که وادار کردن آقای نخست وزیر به استعفا و برگزاری انتخابات زودهنگام در بهار سال آینده کار اصلا راحتی نیست و این که یکی از آن کتاب ها جدا چرند بود و ژرمن ها به جز یکی دو مورد استثنا، آشغال ترین ادبیات جهان را دارند.