دیروز همه ی مخالفان برلوسکونی به خیابان های رم آمدند؛
سرخپوست ها می گویند برای آن که چیزی را از یاد برد باید آن را نوشت، این را یک وقت رودریگو که مادرش ورونیکا از نسل سرخپوست های اسپانیاست، به من گفته بود.
"برای نابود کردن یک فرهنگ نیازی نیست کتاب ها را سوزاند؛
انستیتو ملی گرافیک رم، به عنوان بخشی از مراسم سی و پنجمین سالگرد تاسیس این موسسه، نمایشگاهی از عکس های عکاسان ایتالیائی که در فاصله ی سال های هزار هشتصد و چهل و هشت تا هزار هشتصد و شصت و چهار در ایران دوره ی ناصری فعالیت می کردند، بر پا کرده است. در این نمایشگاه آثاری از پیشگامان هنر عکاسی آن دوره مانند آنتونیو جانوتزی که در مدرسه و نظام ناصرالدین شاه آموزش می داد و لوئیجی مونتابونه که پرسپکتیو و تکنیک عکاسی اش بسیار جلوتر از زمان خود بود، دیده می شود. این نمایشگاه، که از دوازدهم فوریه آغاز شد و تا پنجم آپریل دو هزار و ده ادامه دارد، بیش از صد عکس را از بایگانی ها و مجموعه های دولتی و خصوصی، جمع آوری کرده است. بسیاری از این عکس ها جزء اولین شواهد تصویری ایران در دوره ی قاجارند، بنابراین علاقمندان به هنر و معماری ایران قدیم در ایتالیا این نمایشگاه را از دست ندهند.
یک آدم خوش سلیقه ای به نام ماسیمو تالونه، یک دیکشنری طنز فرهنگ ایتالیائی تدوین کرده است که با آن می شود ایتالیائی ها را - با پنجاه حالتی که خود را با آن توصیف و معرفی می کنند - بیشتر شناخت. در واقع تالونه در این کتاب، یک دیدگاه تماما ایتالیائی را نسبت به زندگی به تصویر کشیده است و از واژگان کلیدی زندگی ایتالیائی مانند هنر و قهوه و فوتبال و پیتزا ساده گذر نکرده است. تاریخ چاپ این کتاب صد و پنجاه و شش صفحه ای، اکتبر دو هزار و نه است و گمان نمی کنم که به زبان دیگری ترجمه شده باشد. پس تا ترجمه ی این کتاب به زبان های دیگر، کرم کتاب های ایتالیائی زبان از آن لذت ببرند.
نهم فوریه ی دو هزار و ده، اتحادیه ی دانش آموزی مونتزا در فیس بوک صفحه ای با عنوان این گوجه فرنگی بیشتر از سیلویو برلوسکونی طرفدار خواهد داشت، برای تمام کسانی که خدا را به خاطر وجود برلوسکونی شکر می کنند، ایجاد کرد که تا امروز عصر صد و هفتاد و سه هزار و چهارصد و پنجاه و هفت عضو بیشتر از صفحه ی برلوسکونی دارد. هیئت مدیره ی این صفحه اعتقاد دارند این گوجه فرنگی پیش از آن که صفحه ی دومی برای آن ایجاد شود مقدس خواهد شد.
