Biblioteca Umanistica di Firenze

رفته بودیم از کتابخانه ی دانشگاه علوم انسانی فلورانس گزارش بگیریم. شبیه بهشت گمشده ای بود که با یک و نیم میلیون جلد کتاب بعد از کتابخانه ی ملی که شش میلیون جلد کتاب دارد، قرار می گیرد. مقر اصلی آن دانشکده ی ادبیات است اما به خاطر کمبود جا کتاب ها در شش مکان دیگر مثل ساختمان پیاتزا برونلسکی، ویا بولونزه و کتابخانه ی کاخ فنتزی تقسیم شده اند. زیرزمین کتابخانه آرشیو تمام پایان نامه های دانشگاه است و لا به لای هر قفسه کتاب هایی که آدم را همراه خود تا قعر تاریخ این شهر قرون وسطایی می کشد. روی صفحه ی اول کتاب بندر مدفون جوزپه اونگاره تی دست خطی از خودش پیدا کردم که برای آلدو پالاتزسکی نوشته بود:
پالاتزسکی عزیز
برای این که من شعرت را دوست دارم، با نوستالژی.
قربان تو
جوزپه اونگاره تی
سرباز نوزدهمین هنگ پیاده نظام جنگ
ناپل بیست و سوم دسامبر هزار و نهصد و شانزده.
دلم می خواست تا ابد، در آن هزارتوی کاغذی که معنی زمان را از من گرفته بود باقی بمانم. کاش می شد از نسخه های خطی و دستنوشته های شرقی آن جا که نه تنها سابقه ی ادبیات ایتالیا، که پیشینه ی تاریخ اندیشه را در فرهنگ فلورانس در توسکانی روایت می کند بیشتر بنویسم.