Miguel Ángel Asturias Rosales

ما دانشجویان بیست و یک ساله (از آن جا که در پایان جنگ اروپا ما را که همه نویسنده و روزنامه نگار شده بودیم، نسل ۱۹۲۰ نامیده بودند) همه علیه دیکتاتوری استرادا کابررا جنگیده و پیروز شده بودیم. سپس حکومتی دموکرات در گوآتمالا به وجود آمد که چندان برقرار و دوام نماند و توسط کودتایی نظامی سرنگون شد و دیکتاتوری سابق با نامی جدید، بر سر کار آمد. پس ما خود را از سیاست کنار کشیدیم و دانشگاه خلق را بنا نهادیم. گمان می کردیم که قبل از کوشش به تظاهرات و آگهی های سیاسی باید به مردم سواد بیاموزیم. هدف دانشگاه خلق آموزش خواندن و نوشتن به مردم بود اما از آن جالب تر از آن، آموزش وظایف و حقوق در قالب شرایط آن برنامه بود. تلاش ما آفریدن کشوری بود که مردم آن از حقوق و وظایف سیاسی خود غافل نباشند چرا که دریافته بودیم اگر پس از سرنگونی استرادا کابررا بار دیگر به دیکتاتوری گردن نهادیم، نه چندان به سبب وجود افرادی شیفته ی قدرت، که به خاطر جهل و تغافل مردم در دفاع از حقوق و آزادی هایی بود که حتی از آن خبر نداشتند.
میگوئل آنخل آستوریاس رزالس 

برنده ی جایزه ی صلح ۱۹۶۶
جایزه ی نوبل ادبیات ۱۹۶۷ و نشان افتخار لژیون دونور ۱۹۷۰